Nowości O nasO rasieKocuryKotkiKastraty i weteraniza "Tęczowym Mostem" ...WystawyKOCIĘTAPLANY hodowlanePoprzednie miotyZanim kupisz kotaAdopcjePORADNIKLinkiKontaktAvari PHOTO PROJECT  

Znaczenie nazwy "Avari"

  powrót  

Skąd się wzięła nazwa naszej hodowli?   Co znaczy słowo "Avari"?

To będzie trochę pogmatwana historia.

Opowieść na ten temat trzeba zacząć o wyjaśnienia, że od zawsze byłam fanką literatury, nieuleczalnym książkoholikiem, uzależnionym od czytania. Zawsze otoczona byłam książkami.
Będąc nastolatką odkryłam dzieła J.R. Tolkiena i ... przepadłam z kretesem . Wciągnął mnie świat Elfów, Śródziemia i jego mieszkańców. Znałam na pamięć wszystkie postacie, znałam ich rozszerzone wątki, a w głowie dopisywałam ich dalsze historie.

I teraz w to wszystko wkracza KOT. Kiedy pierwszy raz zobaczyłam kota Rosyjskiego Niebieskiego - moim pierwszym skojarzeniem był: ELF. Piękny, delikatny kot, o subtelnej budowie ciała a jednak silny, wspaniale umięśniony a przenikliwym spojrzeniem szmaragdowych oczu. Do tego księżycowa poświata malująca niebieskie futro. ELF. Wtedy jeszcze nic nie wiedziałam o charakterze tego kota, ale i tutaj się nie pomyliłam. To sa koty o silnym charakterze i dużym poczuciu własnej wartości. Sprawiedliwe i bardzo nas kochające. ELFY.

Kiedy postanowiłam zacząć hodować koty rosyjskie, była przekonana, ze nazwa hodowli musi być tolkienowska nazwą szczepu Elfów. Nie mogło być po prostu inaczej.

Mój wybór padł na Avari.

Jakie były Elfy ze szczepu Avari? Na pewno nietuzinkowe i robiące wiele rzeczy po swojemu, na przekór ogółowi. Mieli własne zdanie i żyli tak jak chcieli.



„Wówczas to nastąpił pierwszy rozłam wśród elfów. Cały bowiem szczep Ingwëgo i większa część tych, którym przewodzili Finwë i Elwëm dała się porwać słowom wodzów i postanowiła pójść za Oromëm; ci znani byli później pod mianem Eldarów, które Oromë nadał na początku wszystkim elfon w ich własnym języku. Wielu wszakże odrzuciło wezwanie, woląc od blasku Drzew światło gwiazd i otwarte przestrzenie Śródziemia; tych nazwano Avari, co znaczy Niechętni: Avari rozłączyli się podówczas od Eldarów i wiele wieków musiało upłynąć nim się te dwa odłamy elfów spotkały znowu.”

Wygląd:

W przypadku Avarich ciężko o uogólnienia. Szczep ten tak często mieszał się z innymi, a na dodatek istnieje wiele plemion różniących się między sobą urodą. Najczęściej jednak spotkać można śniadą cerę, rzadką dla rasy elfów, a także włosy koloru piasku. Są raczej wątłej budowy, według ludzkich standardów, a ze wszystkich elfich szczepów należą do najniższych wzrostem. Ich ciała zwykle nie zdobią blizny, gdyż wszelkie rany goją się na nich szybko, o ile nie skaziła ich trucizna. W ich strojach można najczęściej spotkać to, co kojarzy się z lasami: zielenie i brązy, choć wielu gustuje i szarościach. Same stroje często są czysto funkcjonalne, ale i można napotkać te bogate i ozdobne, a w obu tych opcjach lubują się w tworzeniu motywów roślinnych. Powszechnie wiadomym jest, że elfy te nie zajmowały się nigdy pozyskiwaniem kruszców, czy drogich kamieni wprost ziemi, ale bardzo takie ozdoby lubią i przedkładają estetykę nad wartość rynkową.

Osobowość:
Ci, którzy żyli wśród Avarich, zwykli twierdzić, że elfy te mają lekkiego bzika (ale i trzeba mieć bzika, by tak uważać). Prawdą jest, że ze wszystkich szczepów, to właśnie Avari prowadzą najbardziej beztroskie życie. Ich kultura jest nieuporządkowana jak na elfie standardy, ale w porównaniu z ludzką bardzo bogata. Jak większość elfów prowadzą raczej osiadły tryb życia, choć postrzegają życie jak nieustającą grę, co przekłada się na ich umiłowanie do podróży i poszukiwania przygód, a także do muzyki i zabawy, choć mimo to są powściągliwi i zrównoważeni. Jak wielu z ich rasy, nie przepadają za krasnoludami, prawdziwych swych wrogów upatrują jednak wśród orków, wargów, pająków i smoków.

Społeczność:
Wielu nazywa Avarich Elfami Leśnymi, jest to bardzo mylące, gdyż w lasach zwykło mieszkać wiele innych szczepów. Avari zawsze byli niezależni, choć wielu z nich osiadło w królestwach Elfów Szarych i Noldorów. Tworzą raczej zżyte ze sobą społeczności, w których ciężko o podziały ze względu na stan majątku, czy wiedzy. Nie dopuszczają związków poligamicznych i preferują przedstawicieli tej samej rasy, nierzadko nawet z tego samego szczepu, ale nie wyklucza to miłości do przedstawicieli innych ras, zwłaszcza ludzi. Kochają tylko raz, a w swej miłości są oddani i wierni, podobnie jak w przyjaźni. Normalną sytuacją są rodziny z licznym potomstwem, które wychowywane jest w miłości do wszelkich istot żywych i natury. Mitem jest jakoby żywiły się wyłącznie owocami, wielu spośród nich jest zamiłowanymi myśliwymi i tak jak ludzie lubią dobrze przyrządzone mięso, choć z większą czcią patrzą na samo zabicie istoty żywej.

Zdolności rasowe:
- umiejętność bezszelestnego poruszania się
- łucznictwo
- długowieczność
- wyostrzone zmysły
- odporność na choroby
- tropienie


"W Rivendell przechowywano pamięć rzeczy starożytnych, ale w Lórien żyły
one prawdziwe i na jawie. Widywano tutaj zło, słyszano o nim, znano smutki
i troski, elfy bały się zewnętrznego świata, któremu nie ufały; wilki wyły na
kresach lasów – ale cień nie padł nigdy na Lórien."